Gałązki drzew, które możemy podawać naszym kulkom oraz takie, których powinniśmy unikać !

 
Jak wiemy szynszyle potrzebują drewna aby mogły regularnie ścierać żeby, które rosną im całe życie. Brak dostępu do takich gałązek może spowodować ból, przyrost siekaczy, stany zapalne oraz śmierć. Aby tego uniknąć przedstawię Wam listę gałązek drzewo raz krzewów,  które możemy podawać naszym pupilom oraz takie, które są zabronione.

Gałęzie drzew i krzewów odpowiednie dla szynszyli to :
 -grab
-morwa
-topola
-jeżyna
-wierzba (nie biała)
-wiąz
-winorośl
-jabłoń
-brzoza
-leszczyna
-osika
-głóg





Zakazane to :
 miedzy innymi gałęzie drzew iglastych oraz gałęzie roślin cytrusowych (grejpfrut, pomarańcza i cytryna )

-świerk
-sosna
-jałowiec 
-wiśnia
-jarzębina
-jodła,
-sandałowiec
-jałowiec
-brzoskwinia
-tek,
wierzba biała.
-śliwka
-nektarynka
-mango
-buk
-orzech włoski
-klon
-tuja
-morela
-akacja
-sekwoja
-cis
-migdałowiec
-hortensja
-wawrzyn
-mahoń
-cykuta
cedr
-aronia
-bez
-eukaliptus
-pistacja
-miłorząb
-ostrokrzew

           
 Mieszkanko dla szynszyli

Jeżeli już zdecydowaliśmy się na kupno/ adopcję szynszyla, musimy mu przygotować odpowiednie warunki oraz klatkę do spokojnego i zdrowego życia.
Wybór klatki powinien być zależny od naszych funduszy oraz możliwości mieszkaniowych, jednak nie może zaniżać standardów szynszyli.
Powinniśmy zadecydować czy wybieramy klatkę metalową czy drewnianą (wolierę)
Każda z tych klatek ma swoje minusy i plusy.  Klatkę drewniana możemy sami zrobić, wystarczy odrobina kreatywności oraz materiałów i można wyczarować bardzo fajne mieszkanko dla naszej kulki. Ja posiadam aktualnie klatkę metalową (wysokość 90 cm ) oraz własnoręcznie zbudowana wolierę (wysokość 150 cm). Wiele stron ogłasza się we własnoręcznym budowie woliery jednak wtedy musimy liczyć się z kosztami transportu, które potrafią być wysokie. Jeżeli nie mamy odpowiednich funduszy na taka opcje, dobrym rozwiązaniem jest znalezienie stolarza, który zna się na fachu i chętnie pomoże nam w budowie takiej woliery. Koszt jest mniejszy niż przy zamówieniu na specjalnej stronie. Nasza klatka dla jednego osobnika powinna mieć minimum 90 cm wysokości. Jest to bardzo ważne, ponieważ szynszyle uwielbiają skakać wysoko (około metra), a więc muszą mieć na to możliwość. Klatka powinna mieć odpowiednią siatkę zabezpieczającą nasze zwierzątko przed urazami czy ucieczką z niej . Klatka koniecznie musi mieć półeczki oraz miejsce do spania gdzie szynszyla będzie mogła odpocząć. Dodatkowo klatka musi posiadać : poidełko, miseczki na karmę oraz zioła czy sianko, wanienkę z piaskiem (do kąpieli) oraz drewniane elementy do ścierania zębów, które rosną im całe życie. Podłoże powinno być pokryte odpowiednią ściółką. SIANO NIE MOŻE BYĆ ODPOWIEDNIKIEM ŚCIÓŁKI W NASZEJ KLATCE !
Wszystkie te elementy powinniśmy dostać w stacjonarnym sklepach zoologicznych oraz internetowo.
Na dole przedstawiam zdjęcia z budowy mojej woliery  :)

Wszystkiego Najlepszego Futrzaki !

Z okazji dnia 10 czerwca- Dnia Szynszyli !!

 Życzę wszystkim futrzakom samych pycha orzeszków i gałązek, a ich właścicielom dużoo cierpliwości w zbieraniu małych szynszylowych bobków po całych klatach, wanienkach i pomieszczeniach na wybiegi ! ! !

Odmiany Barwne u Szynszyli

Szynszyle wyróżniają się różnorodną barwą. Mogą być szylki ciemne jak węgiel, czekoladowe, białe, standardowe oraz wiele innych, które powstają u hodowców podczas krzyżowania różnych odmian szynszyli. Postaram się przedstawić najbardziej popularne odmiany.

 

1)   Standard

Szynszyla o ubarwieniu standardowym charakteryzuję się szarym kolorem z domieszką czarnego na grzbiecie oraz na ogonie. Brzuszek ma biały, oczy czarne błyszczące. Boki może mieć jaśniejsze od grzbietu jednak to kwestia indywidualna. Uszy koloru szarego, lekko owłosione. Wyróżnia się odcienie  jasne, średnie  i ciemne. 

 

2. Czarny aksamitny / Szynszyla Gunninga

Również odmiana dość popularna i charakterystyczna . wyraźna czarna maska na głowie, czarny grzbiet, boki stopniowo coraz jaśniejsze aż do śnieżnobiałego brzuszka. Oczy czarne,

Futerko w dotyku jest bardzo aksamitne.(odmiana Czarna Perła charakteryzuję się tym samym co aksamit jednak nie posiada odcieni szarości na bokach)

 

 

3. Beż Towera (heterozygotyczny i homozygotyczny) .

 U wariantu hetero kolor beżowy ma bardziej chłodną barwę, z nalotem szarości. Oczy u obu odmian czerwone lub brązowe, zazwyczaj im jaśniejsze futerko tym bardziej czerwone. Brzuszek biały.  Odmiana beżowa charakteryzuję się różowo-beżowymi uszami (często pokrytymi ciemnymi plamkami).

 

 

 

 

 

4. Biała Wilsona

 

Odmiana „czysta” jest stosunkowo rzadka, wynika to z faktu, że dwóch Wilsonów absolutnie nie wolno łączyć. Osobnik czystej odmiany jest cały biały, ma ciemne, popielate uszka, czarne oczy i zazwyczaj czarno-białe wąsy. Dopuszczalne jest delikatne cieniowanie przy nasadzie ogona oraz popielaty nalot na głowie

(Odmiany mozaiki i Silvery-najczęściej występujące warianty odmiany Białej Wilsona. Mozaiki mają różnorodnej wielkości plamy i plamki na całym ciele za wyjątkiem brzucha. Plamka może być jedna, może ich być też więcej. Silvery na całym ciele mają jednolity srebrzysty nalot.

Odmiana biała polska charakteryzuje się futerkiem jasnobeżowym, białym na brzuchu oraz oczami koloru czerwonej porzeczki.

 

 

5.Ebony / Mahoniowe

W zależności od wariantu są to zwierzątka szare lub czarne na całym ciele.  Zazwyczaj włącznie z brzuszkiem. Możemy wyróżnić  kilka  wariantów.

- Ebony light w zasadzie przypomina standarda, z tym że jego brzuch nie jest biały a popielaty jednolicie z bokami.

 -Ebony medium jest ciemniejszy od lighta, szczególnie widać to na głowie, grzbiecie i ogonie, często ma też ciemniejszy brzuch.

- Ebony dark jest generalnie czarny, z tym że dopuszczalne są przejaśnienia na bokach i w okolicach głowy.

- Ebony Extra Dark to najbardziej charakterystyczny z ebonów, jest cały jednolicie czarny jak węgiel.

Wszystkie ebonki mają czarne oczy, uszy od popielatych po czarne.

 

 

 

 

6) Fioletowe / violet

Odmiana fioletowa charakteryzuje się kolorem jasnych szarości wpadających w fiolet, wyraźnie odcięte od białego brzucha. Ma czarne oczka oraz uszy jaśniejsze niż umaszczenie.

 

 

7.Pink White / Białoróżowa


 Szynszyle tej odmiany są całe białe z delikatnie różowym odcieniem. U niektórych osobników oczka są nieco mniejsze niż u innych odmian. Kolor oczu czerwony lub porzeczkowy, uszy różowe, często piegowate( ciemne plamki na zewnętrznej stronie ucha).

 

 

 

A na koniec piękna trójeczka :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Budowa ciała szynszyli

Ciało szynszyli ma krępą budowę, co w połączeniu z gęstym futerkiem nadaje zwierzęciu kulisty kształt. Wyglądem przypomina nieco wiewiórkę i królika. Długość tułowia - 20-37 cm. Samiczki są z reguły trochę większe i mają bardziej zaokrąglone kształty niż samce. Ogon pokryty jest sztywnymi włosami ościstymi, podwinięty do góry.

Masa ciała dorosłego osobnika waha się od 400 do 700 g i jest to w dużej mierze cecha indywidualna. Głowa szynszyli jest duża, kształtna i osadzona na prawie niewidocznej szyi. Uszy duże, okrągłe (3-6 cm), prawie nieowłosione. Uszy stanowią doskonale rozwinięty narząd słuchu, ale są również sygnalizatorem nastroju zwierzęcia. Gdy szynszyla jest zaciekawiona, czymś przestraszona lub podniecona, uszy sterczą wysoko nad głową, a podczas snu i gdy jest spokojna - kładzie je po sobie. Na czubku pyszczka znajduje się nieduży nos, stale węszący. Po obu jego stronach sterczą długie wąsy, zwane wibrysami - włosy czuciowe, których długość może dochodzić do 12 cm. Dorosłe szynszyle mają 20 zębów - 4 siekacze i 16 trzonowców, głęboko osadzonych w kości szczękowej. Zęby szynszyli rosną przez całe życie, dlatego muszą być regularnie ścierane, aby nie uległy przerostowi.

Przednie łapki szynszyli są znacznie mniejsze od tylnych i mają 5 palców, przy czym tylko cztery z nich są chwytne, piąty natomiast jest prawie wcale nieużywany. Dzięki nim zwierzątko może z łatwością przytrzymywać pokarm i wkładać go do pyszczka. Przednie łapki odgrywają również dużą rolę podczas czynności pielęgnacyjnych. Kilka razy dziennie szynszyla bardzo dokładnie przeczesuje łapkami swoje futerko, przede wszystkim w okolicy pyszczka i brzucha, oraz czyści długie wąsy.

Ruchy szynszyli przypominają trochę kicanie królika. Zwierzęta te potrafią jednak skakać na wysokość metra, a także przeskakiwać odległości znacznie przekraczające długość ich ciała. Posiadają one dobrze rozwinięty przewód pokarmowy i uzębienie przystosowane jest do trawienia i rozdrabniania pokarmu o dużej zawartości błonnika.

Z reguły szynszyle są zwierzętami zdrowymi i raczej odpornymi. Zapewnienie naszym podopiecznym optymalnych warunków życia jest najlepszym sposobem przeciwdziałania chorobom.

 

Szynszyle i ich pochodzenie

Szynszyle są małymi gryzoniami, pochodzącymi z   Ameryki Południowej ( tereny Argentyny, Boliwii i Chile), gdzie zamieszkują tereny na wysokości od ok. 3000 do 5000 m n.p.m.

Szynszyle żyją w stadach liczących od kilku do kilkunastu osobników, prowadząc nocny tryb życia. W śród tych zwierzątek występował gatunek królewski zwany Chinchilla real –uważana za najcenniejszą. Zamieszkują szczeliny skalne, groty lub małe przedsionki tworzące się w usypiskach kamieni. Każdy wie, że ich miękkie futerka są cenne i z tego powodu są hodowane na fermach. Szynszyle mają duże, skierowane ku górze uszy i małe ciemne błyszczące  oczka, które wyglądają jak koraliki. Oprócz tego szynszyle mają puchaty ogon podobny do ogona wiewiórki co daje im oryginalny wygląd. Zwierzaki te wyróżniają się niebywałą szybkością i zwinnością wykonywania ruchów. Są zwierzątkami nocnymi i wolą hałasować w nocy, a w dzień słodko spać. Opieka nad szynszylami wbrew pozorom nie jest łatwa – szynszyle nie nadają się na prezent czy dla nagłej zachcianki dziecka. Potrzebują dużo opieki, cierpliwości oraz wiedzy na ich temat, którą nabywa się podczas podróży przez życie z tym puchatym gryzoniem.
Szynszyle pod dobrą opieką żyją od 15 do nawet 20 lat.

 

 

                                                                                                        Źródło:Wikipedia.pl